Kontrola końcowa

Stanowi kolejny etap ewolucji teorii i praktyki zarządzania, obejmując problematykę natury ekonomicznej, organizacyjnej, marketingowej, a także sferę problemów informacyjnych i informatycznych oraz metod analitycz-nych w podejmowaniu decyzji i jest odpowiedzią na takie wyzwania jak: społeczne i kulturowe zmiany w otoczeniu, rozwój gospodarczy, rozwój nauki i techniki, postęp techniczny i technologiczny (wzrost możliwości produkcyjnej przedsiębiorstw pod względem złożoności produkcji), globalizacja rynków klientów i konkurencji.

Na szczeblu zarządu (najwyższy poziom w hierarchicznej strukturze za-rządzania) jest formułowana strategia całej firmy – jej polityki rozwojowej. Zapadają tu decyzje kształtujące odpowiednie formy organizacyjne oraz struktury zarządzania. Na średnim poziomie, kierowników dużych wewnętrz-nych jednostek jest tworzona strategia rodzajów działalności, tu zapadają de-cyzje dotyczące zarządzania określonym produktem lub rynkiem. Na najniż-szym poziomie, na szczeblach kierowników poszczególnych funkcjonalnych jednostek jest tworzona strategia funkcjonalna (marketingowa, produkcyjna, finansowa, personalna i inne – a decyzje tutaj zapadające mają charakter operacyjne. Przedsiębiorstwo, które chce przetrwać (rozwijać się i wzrastać), musi realizować strategie na wszystkich poziomach zarządzania, z tym, że tworzona na najwyższym poziomie strategia całej firmy ma naj-

większą wagę i determinuje strategię niższych poziomów. Zarządy określają misję i wizję przedsiębiorstwa oraz cele strategiczne, określając kierunki oraz możliwości realizacji celów. Strategie są planowane na długie okresy. W krótszych horyzontach czasowych podlegają rewizji i konkretyzacji, zaś systemy zarządzania powinny być tak zbudowane, aby stworzyć ku temu sprzyjające warunki.

Kontrola końcowa zużyła się. Zwariowane tempo rozwoju nakazuje widzieć w kontroli nie „brakarza” czy dokumentalistę przeszłości, lecz in-strument wyprzedzania zdarzeń. Na pytanie skierowane do menedżera: co wolisz czy znać w 1% przeszłość, czy w 6% przyszłość – odpowiedź jest jednoznaczna. Wszyscy jesteśmy pod ciśnieniem przewidywania przyszłości. To znacznie umniejsza rolę kontroli, która z definicji zajmuje się oceną zaszłości, czegoś co już się stało. W tym dynamicznie rozwijającym się nurcie wyznaczania nowej roli kontroli poczesne miejsce zajmuje kon- troling, któremu poświęcimy sporo miejsca w końcowej części książki.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>